Menu Sluiten

Veertig en een klein beetje. “Happy” Single. Ik hou van alles wat minimaal 50 jaar geschiedenis heeft.
Volgens mijn vrienden ben ik dan ook veel te laat geboren en heb ik een “oude ziel”. Ach ja…ze hebben wel gelijk, maar gelukkig sta ik ook met beide benen in de moderne wereld.

Helaas heb ik een lijf wat nogal vaak tegensputtert en veel pijn doet. Mijn wervelkolom bevat een aantal vergroeiingen en een operatie om dit te herstellen, liep faliekant mis. Ik kreeg ernstige pulmonale complicaties waardoor ik niet meer zelfstandig kon ademen. Uiteindelijk heb ik een maand op de Intensive Care, aan de beademingsapparatuur gelegen. Een tweede noodzakelijke operatie heeft nooit meer plaatsgevonden, waardoor ik nu, sinds 2002, te kampen heb met ernstige zenuwpijnen. Zwaar opiaten zorgen ervoor dat de pijn toch nog enigszins te handelen is en dat ik mobiel kan blijven.

Door de heftige pijnen èn de restverschijnselen van mijn Intensive Care avontuur moest ik, tot mijn groot verdriet, mijn werk opgeven. Om toch een nuttige dagbesteding te hebben, ging ik op zoek naar een nieuwe hobby.

In mijn zoektocht bleef ik steken bij de Joodse Geschiedenis van mijn woonplaats Ouderkerk aan den IJssel, een klein dorpje in de provincie Zuid-Holland. Via de Yad Vashem database kwam ik er namelijk tot mijn grote verbazing achter dat er ook een aantal holocaust slachtoffers waren geboren in Ouderkerk.

Ik heb besloten om één van die Joodse families, die ooit in dit kleine dorpje gewoond hebben, te gaan bestuderen. Uiteindelijk hoop ik in de toekomst, naast het maken van deze website, lezingen te gaan geven en een boek over deze familie te schrijven.
Een boek over leven, werk, de oorlog en de holocaust. Omdat het een geschiedenis is, die nooit vergeten mag worden!

Marleen met haar grootste bezit; de fiets.

Naast het bezig zijn met deze website en het onderzoek naar de familie Walg, heb ik ook nog andere liefhebberijen.
Als het even mooi weer is, mijn dagelijks pijn te behappen is en ik nog een klein beetje energie over heb, stap ik graag op de fiets. Fietsen geeft mij pijnverlichting en zorgt ervoor dat ik niet teveel verzwak. De meeste uren van de dag, spendeer ik namelijk liggend, doordat heel lang zitten te pijnlijk is. Het fietsen zorgt ervoor dat mijn spiermassa niet totaal wegkwijnt en mijn longinhoud op peil blijft.

Behalve fietsen, ga ik in de uren dat ik wel actief kan zijn ook graag op pad met vrienden en familie. Naar het theater, een sportwedstrijd, een rommelmarkt, het strand of lekker uit eten.
Het éne kan ik langer volhouden dan het anderen. En het kost me vaak 1 of 2 “hersteldagen”. Maar dat heb ik er meestal wel voor over. Er moet tenslotte ook “geleefd” worden.

Al met al probeer ik ondanks mijn beperkingen er een nuttig en leuk leven op na te houden. En meestal lukt dat! En op de dagen dat het niet lukt, denk ik altijd terug aan de lijfspreuk die ik “geadopteerd” heb nadat ik ernstig ziek werd.

“Bis Vinçit Qui Se Vinçit In Victoria”

Vrij vertaald; je bent dubbel overwinnaar, als je in een strijd jezelf overwint.